Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα  είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της  πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης».

Του μεταμοντερνισμού(postmodernism) ή εθνομηδενισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης  που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και Μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα...

 εκρηκτικό μίγμα μηδενισμού του Ελληνικής πολιτισμικότητας, εκμεταλλευόμενοι φυσικά την αποχαύνωση του Ελληνικού λαού, την πνευματική μας κατρακύλα και την Πολιτο-κρατική φαυλοκρατία. Σε αυτήν την ανάρτηση θα επικεντρωθώ στην πολυπολιτισμικότητα. Για τον μεταμοντερνισμό θα αναφερθώ αργότερα.

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο της Δύσης(ειδικά στις ΗΠΑ) και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Δυτικό πολιτισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Παρόλο που στο εξωτερικό οι γραμμές είναι διαφορετικές, στην Ελλάδα έχουμε την δικιά της μορφή. Γενικά μιλώντας, στην χώρα μας, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Η πλειοψηφία όμως, οι πιο σκληροπυρηνικοί, αυτοί που συνήθως ανήκουν σε ευρωπαϊκό-κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και έχουν άμεση πρόσβαση στα ΜΜΕ,  είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, εθνοκεντρικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι ο Ελληνισμός και το Ελληνικό έθνος-κράτος.

Κύριοι εκφραστές αυτής της πολυπολιτισμικότητας είναι η  ιθύνουσα πολιτική ελίτ (καλυπτόμενη πίσω από το εφεύρημα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας»), η  οποία αποτελείται από την γνωστή εθνοφοβική Αριστερά συνεπικουρούμενη έμμεσα από την  στεγνή και κενή από  ιδεολογία νεοφιλελεύθερη μονεταριστική Δεξιά,   η  οποία ελίτ έχει εξαπολύσει με ιδιαίτερο πείσμα στην Ελλάδα απηνή πολεμική κατά της αμεσοδημοκρατικής ιδέας και πρακτικής (δημοψηφίσματα), αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τη γνήσια, άμεση και άνευ διαμεσολαβητών έκφραση της volonté generale, όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών ελιτιστικών συνδρόμων της, αλλά και επειδή προδήλως φοβάται την κρίση της σιωπηλής πλειονότητας του Λαού, γνωρίζουσα ότι έχει πλήρως αποκοπεί από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα (έχοντας καταστεί η οργανική διανόηση και ιδεολογική γραφειοκρατία της νέας παγκοσμιοποιημένης υπερεθνικής ελίτ). Κύριο πεδίο δράσης της είναι το Εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, η χρηματοδότηση ΜΚΟ και φυσικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Πίσω από αυτούς, έρχονται οι γνωστοί επαγγελματίες «αντιρατσιστές» κονδυλοφόροι δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, όπου θα τους βρεις σίγουρα σε κάποια κρατικό-ευρωπαϊκή επιχορηγούμενη ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ στην Ελλάδα, κάνουν την δουλειά των λεγόμενων think-tanks του εξωτερικού, όπου μεταξύ άλλων εκπονούν μελέτες αξίας χιλιάδων ευρώ, με σκοπό σαφώς την ιδεολογική εξάπλωση αυτής της γάγγραινας που λέγεται πολυπολιτισμικότητα. Μάλιστα όπως ανέφεραν τα Επίκαιρα, πάνω από 220 εκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν στις ΜΚΟ τη διετία 2005-2007 μέσω προγραμμάτων της ΕΕ, του υπουργείου Εξωτερικών αλλά και των ΟΤΑ. Φανταστείτε πόσα έχουν πάρει τα προηγούμενα χρόνια, όταν όλοι μας ζούσαμε τον λήθαργο μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί είναι γνωστοί όχι λόγο κάποιου συγγραφικού έργου, αλλά λόγω της συμμετοχής τους στις πάσης φύσεως ΜΚΟ και της αρθογραφίας τους σε γνωστά έντυπα των ΜΜΕ, που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και τον μεταμοντερνισμό. Μέσα σε αυτές τις ΜΚΟ, φυσικά, υπάρχει και μία άλλη συνομοταξία ΜΚΟ, η δράση των οποίων κινείται στη «Ζώνη του Λυκόφωτος». Πρόκειται για εκείνες τις ΜΚΟ(σε ρόλο 5ης φάλαγγας όπως αναφέρει στο ίδιο άρθρο τα Επίκαιρα) που δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να συντάσσουν εκθέσεις περί ύπαρξης «τουρκικής», «μακεδονικής», «τσάμικης» και «βλάχικης» μειονότητας σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν διστάζουν επίσης να κατηγορήσουν την ελληνική Πολιτεία για παραβίαση «των δικαιωμάτων των μειονοτήτων», κάνοντας λόγο στα κείμενά τους για ελληνικό σοβινισμό, εθνικιστική υστερία, απάνθρωπη μεταχείριση των λαθρομεταναστών και με ύφος γραφίδας και λόγου παρόμοιου με αυτόν που χρησιμοποιούν οι Κεμαλιστές, Σλαβομακεδονιστές, Τσάμηδες κλπ. Τα άτομα είναι τα ίδια και τα ίδια.
Φυσικά και δεν βάζω όλες τις ΜΚΟ στο ίδιο τσουβάλι. «Το χαμόγελο του παιδιού», είναι μία φωτεινή εξαίρεση. 
Πως όμως τους αναγνωρίζεις; 
Από τις αντιφάσεις τους:
  • Επικρίνουν τον καπιταλισμό, αλλά είναι αυτοί που με τις αυταρχικές ενέργειές τους υποβάθμισαν την κοινωνική και εξισωτική φιλελευθερία του πολίτη και ανέδειξαν ως αναγκαίες τις νεοφιλελεύθερες μονεταριστικές πολιτικές.
  • Υποστηρίζουν διάφορες κοινωνικές ομάδες όπως  τους λαθρομετανάστες, συνταξιούχους, μισθωτούς κλπ, αλλά κανένας τους δεν επιθυμεί να μοιραστεί  τους Δημόσιους μισθούς τους, τα προνόμιά τους και  τις διάφορες πλουσιοπάροχες επιχορηγήσεις των ΜΚΟ με αυτούς.
  • Μισούν τον Δυτικό κόσμο, αλλά παραβλέπουν ότι η απαίτηση της ελευθερίας του λόγου, η υλική ευημερία, η έλλειψη θρησκευτικής της παρέμβασης, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, και η ανταγωνιστική αξιοκρατία μόνο αυτός ο κόσμος τα διασφαλίζουν.
  • Συνηγορούν υπέρ της ανατροπής των ιεραρχικών προνομίων, αλλά κρατούν απεγνωσμένα το δικό τους παρωχημένο σύστημα(άσυλα, πανεπιστημιακές θέσεις, ανομία κλπ)  που εγγυούνται τη δική τους ισχύ και τα προνόμια τους.
  • Επιδιώκουν και απαιτούν την πολιτιστική συμβίωση των Ελλήνων με τους πάσης φύσεως λαθρομετανάστες που οι ίδιοι νομιμοποίησαν,  αλλά την ίδια στιγμή οι ίδιοι μένουν στα Βόρεια προάστια της Αθήνας, απαλλαγμένοι από την βρωμιά  και την εγκληματικότητα των αστικών γκέτο που οι ίδιοι δημιούργησαν.
  • Μιλούν για πατριωτισμό, αλλά την ίδια στιγμή προωθούν  τον Διεθνισμό και νομιμοποιούν με κάθε τρόπο την παράνομη λαθρομετανάστευση.
  • Ζητούν την εφαρμογή όλων εκείνων των διατάξεων των «δικαιωμάτων των μειονοτήτων», αλλά ο λόγος τους είναι ίδιος με αυτόν που εκφράζουν ακραία εθνικιστικά στοιχεία, είτε εγχώρια, είτε  των γειτονικών χωρών.


Για αυτό φταίμε όλοι μας διότι δεν αναγνωρίσαμε αρκετά νωρίς τα όρια της πολυπολιτισμικότητας αλλά και τους εκφραστές της.  Δεν ήμασταν αρκετά γενναίοι ώστε να μιλήσουμε ειλικρινά για τον θρυμματισμό και τις διαφορές πού αναδύονταν στο εσωτε­ρικό αλλά και μεταξύ των κοινοτήτων μας. Αναπόφευκτα, σε μία κοινωνία με διαφορετικότητα προκαλούνται εντάσεις. Το δόγμα της πολυπολιτισμικότητας έχει υπονομεύσει την αίσθηση συνοχής του έθνους μας γιατί δίνει έμφαση σε ό,τι μας χω­ρίζει παρά σε ό,τι μας φέρνει κοντά. Έχει μετατραπεί επιδέξια έτσι ώστε να περιχαρακώσει το δικαίωμα στην διαφορά (μία διχαστική έννοια) εις βάρος του δικαιώματος της ίσης μεταχείρισης παρά τις διαφορές (μία ενοποιητική έννοια)». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στην πράξη εκδίωξη των Ελληνοπαίδων από τους  δημόσιους βρεφονηπιακούς και νηπιακούς σταθμούς, στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας.

Σήμερα, οι Έλληνες που ζουν στο Ελληνικό κράτος  όπου υπάρχει η κατάρρευση της ατομικής έννοιας του «ανήκειν σε ένα έθνος», του αισθήματος ότι πορευόμαστε όλοι μαζί, και σαν αποτέλεσμα έχουμε την επικράτηση του εθνομηδενισμού. Μαζί με αυτόν, και με την έκρηξη της παράνομης  μετανάστευσης,  μας ήρθε η ξενόφερτη πολυπολιτισμικότητα, που αντί να γίνει μέσο ενσωμάτωσης, έχει γίνει δρόμος για τον διαχωρισμό και διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας. Στην Ελλάδα, υπάρχουν λιγότερες μικτές γειτονιές, περισσότερα αστικά και προ­αστιακά γκέτο. Οι δεσμοί πού μας ενώνουν γίνονται ακόμα πιο αδύνατοι. Οι δυνάμεις πού μας διαιρούν γίνονται δυνατότερες χρόνο με τον χρόνο. Η έννοια του χρόνου φαίνεται να αλλάζει. Ζούμε την στιγμή, με λίγη αίσθηση σύνδεσης με κάποιο εθνικό παρελθόν και κάποιο συλλογικό μέλλον. Σαφώς βέβαια, για να χτίσεις μία κοινωνία πριν να έχεις κράτος. Τα κράτη υπάρχουν μέσα από την εξουσία. Οι κοινω­νίες υπάρχουν μέσα από ένα κοινό ηθικό κώδικα και μία αίσθηση συλλογικής ευθύνης. Τα σύμβολα των κρατών είναι τα παλάτια και τα κοινοβούλια. Οι θεσμοί της κοινωνίας είναι οι οικογένειες, οι γειτονίες, οι κοινότητες και τα σχολεία. Εδώ και κάποια χρόνια και εξαιτίας του βομβαρδισμού  της εθνοφοβικής ελίτ, ζού­σαμε με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε κράτος χωρίς κοινωνία, πολιτική χωρίς ευγένεια και πολιτισμό χωρίς καλούς τρόπους.

Τι μπορούμε να κάνουμε σαν πολίτες;

Να εγκαταλείψουμε την τυφλή διαδικασία μίμησης  και να επανέλθουμε στην φιλοσοφία της Ελληνικότητας, να μελετήσουμε το παρελθόν μας, κρατώντας ότι θετικό υπάρχει προσαρμόζοντας το όμως στα σημερινά δεδομένα και κυρίως να παράγουμε ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Μέχρι την δεκαετία του 70 παράγαμε πολιτισμό. Από τότε μέχρι σήμερα το μόνο που παράγουμε είναι εθνομηδενισμό και φαυλότητα.
Κάθε ξένο στοιχείο να γίνεται αφορμή εμπλουτισμού και ανανέωσης της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και όχι πεδίο μιμητισμού και αντιφάσεων.  Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι και την γειτονιά. Να αγκαλιάσουμε τον μετανάστη(που είναι αυτός θύμα των πολυπολιτισμικών), να σεβαστούμε τον πολιτισμό του, και μαζί να τον βοηθήσουμε να  προσαρμοστεί στον δικό μας πολιτισμό.

Κλείνω με την εξής ερώτηση που σίγουρα κάποιος θα μπορούσε να μου πει: ποιος είσαι και με ποια στοιχεία καταδικάζεις την ιδεολογία της Πολυπολιτισμικότητας;
Δυστυχώς στην Ελλάδα, βιβλία που να δείχνουν την φτώχεια και την αληθινή μορφή αυτής της ιδεολογίας δεν υπάρχουν. Είναι και αυτά θύματα του σκοταδισμού, της εθνοφοβίας και του πολιτιστικού ελληνοφοβικού συνδρόμου. Εκτός από το βιβλίο του Γιάννη Κολοβού (Το τέλος μιας ουτοπίας), πολύ καλά βιβλία που δείχνουν την γύμνια πολυπολιτισμικότητας είναι το βιβλίο σταθμός του Brian Barry(Culture & Equality: An Egalitarian Critique of Multiculturalism), η on-line μελέτη του καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Putnam (E Pluribus Unum: Diversity and Community in the Twenty-first Century) και το βιβλίο του Patrick West  (the poverty of Multiculturalism).
Φυσικά υπάρχει και η πρακτική πλευρά, που  όπως φάνηκε στην Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία), η πολυπολιτισμικότητα έλαβε τέλος.
Στην Ελλάδα;
Θα συνεχίσουμε τους εκφραστές της(πολιτική ελίτ και ΜΚΟ) να μας κοροϊδεύουν;  Εάν το κάνουμε, τότε λέμε ναι στην πολυπολιτισμικότητα και στην αυτοκαταστροφή μας. 

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2011/02/blog-post_24.html

2 σχόλια:

  1. Από συνέντευξη του μοριακού βιολόγου Dr. Stefan Lanka:
    Επιδοτούμενη τρομολαγνεία:
    Δεν υπάρχει γρίπη των πτηνών;
    Απ΄τον 19ο αιώνα παρατηρήθηκαν κάποιες αρρώστιες σε πτηνοτροφεία όπως κυάνωση, μειωμένη παραγωγή αυγών, ατσούμπαλο φτέρωμα, και σημειώθηκαν ακόμα και κάποιοι θάνατοι πτηνών. Αυτές οι αρρώστιες ονομάστηκαν «πανούκλα των πτηνών». Στα σημερινά πτηνοτροφεία,κυρίως εκεί που κρατάνε τα κοτόπουλα σε κλουβιά, πολλά απ’ αυτά πεθαίνουν κάθε μέρα σαν συνέπεια της φυλάκισής τους. Οι συνέπειες αυτού του μαζικού σταβλίσματος μετονομάστηκαν απλά από «πανούκλα των πτηνών» σε «γρίπη των πτηνών». Εδώ και δεκαετίες παρακολουθούμε το πώς αποδίδουν αυτή την καταστροφή στην ύπαρξη κάποιου υποτιθέμενου ιού,ώστε να αποσπαστεί η προσοχή μας απ΄τις πραγματικές αιτίες.

    Τα 100 εκατομμύρια κοτόπουλα, που φέρονται να έχουν πεθάνει απ΄τη γρίπη των πτηνών,πέθαναν ουσιαστικά από άγχος και διάφορες ελλείψεις ή δηλητηριάσεις;
    Όχι! Αν ένα κοτόπουλο κάνει λιγότερα αυγά ή πάθει κυάνωση και επιπλέον διαγνωστεί σαν Η5Ν1-θετικό, τότε εξολοθρεύουν και όλα τα υπόλοιπα κοτόπουλα. Κάπως έτσι προκύπτει ο αριθμός των 100 εκατομμυρίων κοτόπουλων που αποδεκατίστηκαν απ΄τον ιό Η5Ν1.

    Αν κοιτάξουμε προσεκτικότερα, τότε θα διακρίνουμε μια στρατηγική δεκαετιών πίσω από όλα αυτά: πρόκειται για έναν τρόπο που εφαρμόζεται στη Δύση ώστε να πλουτίζουν οι μεγάλες επιχειρήσεις, αφού τα ζώα που εξολοθρεύονται σαν υποτιθέμενα θύματα της επιδημίας, αποζημιώνονται δημοσία δαπάνη με την υψηλότερη τιμή του εμπορίου. Στην Ασία, πάλι, και σε άλλα μέρη όπου τα πουλερικά εκτρέφονται με επιτυχία, τορπιλίζεται η αγορά τους συστηματικά και εμπαθώς απ΄τον FAO (Food and Acricultural Organisation) υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Έτσι, οι μεγάλοι πτηνοτρόφοι στη Δύση δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν και όταν οι τιμές πέσουν, φροντίζουν να πάρουν απ΄τους κτηνιάτρους τους μια διάγνωση επιδημίας, ώστε με αυτόματη διάθεση όλων των πουλερικών τους στη χωματερή, να κερδίσουν πολύ περισσότερα χρήματα απ΄το κράτος, από όσα θα κέρδιζαν με την κανονική διάθεσή των πτηνών τους στην αγορά.

    Με δυο λόγια: είναι μια σύγχρονη επιδοτούμενη απάτη με πρόκληση καταλυτικού φόβου, η οποία ταυτόχρονα εγγυάται ότι κανείς δε θα ζητήσει αποδείξεις.

    Από τι πέθαναν οι 61 άνθρωποι, στους οποίους βρέθηκε ο ιός Η5Ν1;

    Υπάρχουν ελάχιστες μόνο αναφορές διαθέσιμες στο κοινό για τα συμπτώματα που παρατηρήθηκαν και για το πώς αντιμετωπίστηκαν, ενώ οι συγκεκριμένες περιπτώσεις ήταν σαφείς: άνθρωποι με συμπτώματα κρυολογήματος που είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια κυνηγών του ιού Η5Ν1, θανατώθηκαν με τρελές ποσότητες χημειοθεραπείας που θα αναχαίτιζε, υποτίθεται, τον ιό-φάντασμα. Απομονωμένοι σε θαλάμους από νάιλον, και περιτριγυρισμένοι απ΄τρελούς με διαστημικές στολές, αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν μέσα σε τρομώδη φόβο από πολλαπλές οργανικές ανεπάρκειες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 2
    Από συνέντευξη του μοριακού βιολόγου Dr. Stefan Lanka:
    Επιδοτούμενη τρομολαγνεία:

    Τότε γιατί υπάρχουν ακόμα ισχυρισμοί περί παθογόνων ιών;

    Οι συμβατικοί γιατροί έχουν ανάγκη απ΄τον καταλυτικό, αποβλακωτικό και ολέθριο φόβο για παθογόνους ιούς-φαντάσματα, σαν κεντρική βάση της ύπαρξής τους:
    * Πρώτον, για να ρημάζουν μαζικά τους ανθρώπους με τα εμβόλια ώστε να οικοδομήσουν έναν πελατειακό κύκλο χρονίως άρρωστων και ευπαθών ατόμων, που θα τους επιτρέπουν οποιοδήποτε πειραματισμό πάνω τους.
    * Δεύτερον, για να μη χρειαστεί να παραδεχτούν ότι αποτυγχάνουν παταγωδώς στη θεραπεία των χρόνιων ασθενειών και ότι σκότωσαν και συνεχίζουν να σκοτώνουν περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους κατάφεραν όλοι οι πόλεμοι μαζί μέχρι σήμερα. Κάθε συμβατικός γιατρός έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας, αλλά πολύ λίγοι μόνο τολμούν να την αναφέρουν. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι συμβατικοί γιατροί έχουν μακράν το υψηλότερο ποσοστό περιπτώσεων αυτοκτονίας σε σχέση με άλλες επαγγελματικές ομάδες.
    * Τρίτον, οι συμβατικοί γιατροί έχουν ανάγκη τον καταλυτικό και αποβλακωτικό φόβο περί διαβολικών ιών, ώστε να καλύψουν τη δική τους προέλευση σαν καταπιεστές και θανατηφόρα όργανα του επιβλητικού Βατικανού, με τα «λευκά άμφια» του πρώιμου Μεσαίωνα, που αποτελούσαν ένα ολοφάνερο όργανο θανάτωσης και βασανισμού της Ιεράς Εξέτασης.
    Η συμβατική Ιατρική ήταν και είναι ο πιο σημαντικός στυλοβάτης όλων των δικτατοριών και των κυβερνήσεων που δε θέλησαν να υπακούσουν στο γραπτό νόμο, στους θεσμούς και στα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή στο δημοκρατικά θεσμοθετημένο κοινωνικό συμβόλαιο. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η συμβατική ιατρική μπορεί και της επιτρέπεται πραγματικά να κάνει τα πάντα, χωρίς να υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Αν δεν υπερνικήσουμε αυτό το εμπόδιο, θα αφανιστούμε όλοι απ΄την συμβατική Ιατρική.

    Μήπως υπερβάλλετε λιγάκι σε αυτό το σημείο;

    Δυστυχώς όχι! Καθένας που έχει τα μάτια του ανοικτά, έτσι θα το δει. Ο Ivan Illich προειδοποιούσε γι’ αυτόν τον κίνδυνο ήδη απ΄το 1975, στην ανάλυσή του «Η απαλλοτρίωση της υγείας» (Die Enteignung der Gesundheit). Αυτό το βιβλίο υπάρχει και σήμερα με τον τίτλο «Η Ιατρική Νέμεσις» («Die Medizinische Nemesis», και στα αγγλικά «Medical Nemesis»).

    Ο Γκαίτε περιέγραψε πολύ εύστοχα τη φύση της συμβατικής Ιατρικής στον «Φάουστ», όπου βάζει τον γιατρό Dr. Faustus να παραδεχτεί:
    Εδώ ήταν το γιατρικό, οι ασθενείς πέθαιναν
    και κανείς δε ρώτησε «ποιός γιατρεύτηκε;».
    Έτσι μαινόμαστε με μαντζούνια* της Κόλασης,
    σ’ αυτές τις κοιλάδες, σ’ αυτά τα βουνά,
    πολύ χειρότερα από ότι η πανούκλα.
    Εγώ ο ίδιος χορήγησα το δηλητήριο σε χιλιάδες.
    Αυτοί μαράθηκαν, και εγώ έπρεπε να βιώσω,
    πως οι θρασείς φονιάδες επαινούνται.

    *Στμ: Αναφέρεται στα υδραργυρούχα σιρόπια της εποχής

    Ο Γκαίτε, τους συμβατικούς γιατρούς, αυτούς που δίνουν «ματζούνια της Κόλασης», δηλαδή δηλητηριώδεις ουσίες, τους ονομάζει «θρασείς φονιάδες», οι οποίοι ακόμα και σήμερα επαινούνται.

    http://vickytoxotis.blogspot.com/2011/02/aids-stefan-lanka.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια εκτός θέματος καθώς και μηνύματα σε "greeklish" δεν θα δημοσιεύονται.

Ποιά είναι η άποψη των χρηστών του διαδικτύου για την "πολυπολιτισμική κοινωνία" στην οποία μεταβαίνουμε, κατά την κρίση του νομοσχεδίου που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης; http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=1012 Συγκεκριμένα, στην εισηγητική έκθεση αναγράφεται: Στην χώρα μας, οι συμπεριφορές που αποβλέπουν σε φυλετικές διακρίσεις έχουν ποινικοποιηθεί, ως ένα βαθμό, όπως προαναφέρθηκε από τον ν. 927/1979. Δεδομένου, όμως, ότι ο παραπάνω νόμος έχει εφαρμοστεί ελάχιστα και ήδη κρίνεται ανεπαρκής, ενόψει των σοβαρών προκλήσεων που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, η ισότιμη προστασία όλων των ατόμων, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα φυσικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους ή τον γενετήσιο-σεξουαλικό προσανατολισμό τους, προβάλλει ως πρωταρχική υποχρέωση του κράτους. Τι θα λέγατε, να ακουγόταν και η φωνή του "κυρίαρχου λαού", ως προς τη μετάβασή μας σε "μια πολυπολιτισμική κοινωνία";